****O Γιάννης Καλπούζος μιλά στο Βιβλιοτρόπιο

1. Ξεκίνησα να γράφω…
Δεν υπάρχει συγκεκριμένη χρονική αφετηρία. Έγραφα στίχους, αλληλογραφούσα, σημείωνα σκέψεις εδώ κι εκεί. Όλα αυτά λειτουργούσαν ερήμην μου ως άσκηση και μαθητεία. Ποτέ δεν είχα σκεφτεί να γίνω συγγραφέας, ποιητής ή στιχουργός. Τυχαία περιστατικά και άνθρωποι με τους οποίους γνωρίστηκα στην πορεία της ζωής με βοήθησαν να ανακαλύψω το όποιο ταλέντο μου στη γραφή. Όταν συνέβη αυτό, ξεκίνησα να γράφω για να εκφράσω όσα κατακαίνε την ψυχή και τον νου μου, με τη γλώσσα πάντοτε ως πρώτο μου μέλημα.

2. Η συγγραφή για μένα είναι…
Πάλεμα με τη γλώσσα, το συναίσθημα, τη λογική, την παρατήρηση και τη φαντασία. Πόλεμος με το άγνωστο που καλούμαι ν' ανακαλύψω και να το μεταπλάσω σε σκηνές και χαρακτήρες ή και να το εντάξω λειτουργικά και να το συνθέσω με την πραγματική ιστορία. Είναι όλος αυτός ο κόσμος των ηρώων που ζω μαζί τους πολλές ώρες καθημερινά και επί πολλούς μήνες και κλαίω, γελάω, χαίρομαι, θυμώνω, λυπάμαι, αγανακτώ, συνθλίβομαι συναισθηματικά ή απογειώνομαι, μπαίνω στην ψυχή του καθενός, γίνομαι ο καλός ή ο κακός, είμαι ο οδηγός τους και συνάμα ο υποτακτικός τους, καθώς σιγά σιγά αυτονομούνται και με τραβούν απ' το μανίκι όταν δε συνάδουν με τον χαρακτήρα, τη νοοτροπία και τη φιλοσοφία τους τυχόν ενέργειες ή αποφάσεις που προσπαθώ να τους αποδώσω. Μ' ένα τρόπο ο συγγραφέας μετατρέπεται σε "μικρό Θεό" και πασχίζει το δημιούργημά του να αντέχει σε αληθοφάνεια, σε ρεαλισμό, και τόσα άλλα, τα οποία απαιτούν συνεχώς πολύπλοκες και συνδυαστικές σκέψεις. Κι αυτός ο "μικρός Θεός"  οφείλει να είναι μακρόθυμος και δίκαιος, να αισθάνεται πράγματι ως μικρός Θεός, γεγονός που τον φέρνει αντιμέτωπο με την ευθύνη. Ευθύνη απέναντι στους ήρωές του, απέναντι στον εαυτό του και το λογοτεχνικό του όραμα και απέναντι στους αναγνώστες όπου θα παρουσιάσει τον στέρεο ή τον σαθρό κόσμο που έκτισε.

3. Έμπνευση μπορεί να είναι…
κι οι κάμπιες που σέρνονται η μία πίσω από την άλλη την άνοιξη, ωσάν συρμός της ζωής. Όλα αποτελούν πηγή έμπνευσης. Όσα απασχολούν ή θα έπρεπε ν' απασχολούν τον άνθρωπο. Τα στραβά και τα ανάποδα του κόσμου, οι πρόγονοι, ο ένας ή ο άλλος χαρακτήρας, οι αντιδράσεις, οι συμπεριφορές, οι νοοτροπίες, τα πάθη και τα οράματα, η καθημερινή ζωή σε τωρινές ή αλλοτινές εποχές, το πώς θα ήθελα να είναι ο κόσμος και κάθε τι που κινητοποιεί την παρατήρηση και τη σκέψη μου. Όμως πολλές φορές γεννιούνται ιδέες, χωρίς να μπορώ να εντοπίσω την πηγή της έμπνευσης. Ίσως τότε έρχεται πιο έντονα το Θείο πυρ και φλογίζει τον νου και την ψυχή.

4. Αυτό το διάστημα γράφω…
ένα μυθιστόρημα με υπόστρωμα τον Πόντο και τους Ποντίους. Έχω ήδη πολύ καιρό που μάχομαι και θα ακολουθήσουν πάμπολλα ξενύχτια ωσότου ολοκληρωθεί.

5. Αυτό το διάστημα διαβάζω…
στα ελάχιστα διαλείμματά μου, ποίηση και διηγήματα από το τελευταίο βιβλίο της Ελένης Πριοβόλου "Φωνές στο νερό".

6. Αγαπημένα μου βιβλία είναι…
πάρα πολλά. Ενδεικτικά αναφέρω ορισμένους τίτλους: Αμοργός του Γκάτσου, Το Θείο τραγί του Σκαρίμπα, Άρωμα του Ζίσκιντ, Άκου ανθρωπάκο του Βίλχελμ Ράιχ, Γυμνό ψωμί του Σουκρί, Πάπισσα Ιωάννα του Ροΐδη, Εκατό χρόνια μοναξιάς του Μαρκές, Βαμμένα κόκκινα μαλλιά του Μουρσελά, Χαμένα όνειρα του Μπαλζάκ, Κοντά στον ουρανό της Άιν Ραντ, Ο κοτσάμπασης του καστρόπυργου του Καραγάτση, Περί τυφλότητος του Σαραμάγκου.

7. Για μένα βιβλίο σημαίνει…
πολλές ζωές, είτε ως συγγραφέας είτε ως αναγνώστης, μιλώντας πάντα για καλό βιβλίο. Σημαίνει κέντρισμα του νου και λαμπάδιασμα της ψυχής. Σημαίνει γνώση, στοχασμός, ευφορία, υψηλή αισθητική, καλλιέργεια, ελπίδα, απόλαυση.